In een eerder nieuwsbericht schreven we over ons plan om dit najaar te beginnen met onze voettocht naar Jerusalem.

Op 3 september was het zover. Uitgezwaaid door Thijs, Hanne, Machteld en Melinda, die samen al een paar dagen de herberg draaiden, liepen we “ons” straatje uit.  Nu voor het eerst zelf als pelgrims, en ... tegen de stroom in. Of, zoals de Fransen dat zeggen, “à l’envers”.

Het is een fantastische reis geworden, door een fascinerende verscheidenheid van landschappen, onder een brandende zon èn door een dikke laag sneeuw, met prachtige ontmoetingen. Als we de tijd en de inspiratie vinden, willen we er nog graag een verhaal over schrijven. Maar eerst hebben we een video gemaakt, die alvast een indruk geeft, èn hebben we wat praktische informatie verzameld, voor mensen die misschien ook op pad willen gaan.

De video en de praktische informatie gaan over het Franse deel van onze reis, van Saint-Jean “aan de voet van de pas” (“Pied-de-Port”) over de Pyreneeën, naar de pas van Montgenèvre, een klassieke overgang over de Alpen. (Zo moeten bijvoorbeeld Hannibal en zijn olifanten ons hier ooit zijn voorgegaan).

Als achtergrondmuziek voor de video hebben we gekozen voor het mooie lied “Gracias a la vida”, van Mercedes Sosa. “Gracias a la vida que me ha dado tanto”, zo opent het lied: “dank aan het leven, dat mij zoveel heeft gegeven”.

Zò hebben we dat vaak tijdens deze tocht ervaren. Om het met Huberta te zeggen: “Wat zijn we toch een stel paradijs-kinderen, hè?”.

Maar er is méér. De dag na onze thuiskomst in Nederland is Huberta’s vader -onderweg naar zijn beeldhouwcursus- onwel geworden en met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Vijf dagen later is hij overleden.

Voor ons zal onze eerste etappe naar Jerusalem dus altijd verbonden blijven met zijn plotselinge overlijden. Zoals de herberg verbonden zal blijven met zijn leven, door de kunstwerken die hij daarvoor heeft gemaakt: de bronzen schelp aan de voorgevel, de stenen uil aan de zijgevel, de takken uit de bergen van Baskenland in het huis, en de beelden in de tuin.

Vreugde en verdriet, ze horen natuurlijk allebei bij het leven. Dit zingt Mercedes Sosa, in haar laatste couplet:

Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft mij vreugde gegeven, het heeft me verdriet gegeven.
Zo onderscheid ik geluk van verlies,
de twee elementen die mijn lied vormen,
en het lied van jullie dat hetzelfde lied is,
als het lied van allen dat mijn eigen lied is.