“Hier begint de Camino pas echt”, zegt John, uit de VS. Het lijkt wel of hij zichzelf daarmee ook een extra last oplegt. Alsof de ervaring die hij de afgelopen jaren heeft opgedaan op de route van Le Puy-en-Velay naar Saint-Jean-Pied-de-Port niet meer telt.

Dat lijkt trouwens ten dele te kloppen. Zijn rugzak is véél te zwaar. Hij heeft niet alleen reserves meegenomen, maar ook reserves voor reserves. “In the States we always say: more is better”, zegt hij ... met de nodige twijfel in zijn stem. Samen ploegen we door zijn rugzak en dat levert een oogst op van 4 kilo, die hij naar huis stuurt. Maar daarmee zijn zijn zorgen nog niet voorbij. De planning, zucht ... .

Urenlang zit hij naar een voorbeeld-schema uit een reisgidsje te turen. Tussendoor stelt hij allerlei vragen, en tuurt dan opnieuw. “Waarom maak je het jezelf niet wat makkelijker, John ?”, vragen we. “Wat heeft het voor zin om je Camino zo gedetailleerd te plannen ?, het gaat toch anders dan je denkt”. En ondertussen vouwen we zijn schema op, zo respectvol mogelijk, en stoppen het achterin zijn boekje. “Ons advies: ga gewoon op pad, en pak je schema er bijvoorbeeld over twee weken weer eens bij. Dan kun je opnieuw zien hoe je ervoor staat, voor wat het waard is”.  Of we zijn zorgen daarmee hebben meegenomen weten we niet, maar het schema hebben we niet meer gezien. En de volgende ochtend schrijft John in ons gastenboek: “I could not create a better place to find a true beginning to the camino. Thank you for your advice, patience and above all kindness.”

“Dag Huberta en Arno. Ik ben Georges uit België, ben doof. Dan moet jij mij kennen. Hé. Ik kom op 6 september bij uw refugie. Nu ben ik moment in Orthez. (chemin de vezelay). Kun je voor mij reseveren. ik hoop dat u mij niet vergeten. Ik zal u veel vertellen en leuke ontmoeten. Hartelijke groeten, Georges”.

Natuurlijk kennen we hem, hij is al vaker langs geweest en is dus nu weer onderweg. Leuk !

Waarom Georges alleen opschreef “ben doof” is niet helemaal duidelijk. Want hij kan ook bijna niet praten.

Het is een prachtig weerzien. Met handen en voeten en met hulp van pen en papier praten we bij. Georges blijkt vorig jaar oktober bij ons voor een gesloten deur te hebben gestaan. Toen was hij voor de 6e keer onderweg naar Santiago, nu voor de 7e keer. Elk jaar pakt hij het anders aan. Dit jaar loopt hij naar Pamplona en reist dan met bus en trein naar Alicante om vandaar de Camino del Sureste naar Santiago te gaan lopen. 

Maar hij is niet alleen Santiagoganger. In 2007 is hij te voet naar Rome gegaan. “Spreek je Italiaans, Georges ?”. Nee, schrijft hij, geen Italiaans, geen Spaans, geen Engels. Wel redelijk Frans, en verder ... gebarentaal, gebaart hij, het komt steeds weer goed. Hij straalt het echt uit: het is gewoon een kwestie van gáán.

Wat een bijzondere man !

Zouden John en Georges elkaar vóór Pamplona nog treffen ?