profiel “L’Esprit du Chemin”

“L’Esprit du Chemin” is een herberg van, voor en door pelgrims, die gastvrijheid en onderdak biedt
in een traditie van eenvoud, kwaliteit en inspiratie.
De herberg wordt helemaal gedraaid door vrijwilligers en heeft dus geen winstoogmerk.

Kortom: een herberg in “de geest van de weg” naar Santiago de Compostela.

van, voor en door

“L’Esprit du Chemin” is opgezet door Huberta en Arno. Zij hebben het huis gekocht en stellen het als herberg ter beschikking.

De herberg is er eerst en vooral voor pelgrims onderweg naar of van Santiago de Compostela. In principe is elke pelgrim welkom. We doen echter geen zaken met commerciële tussenpersonen en ontvangen in principe geen grote groepen (meer dan 6 personen) en geen mensen die met volgauto’s onderweg zijn. De randonneurs van de GR-10, die ook langs onze deur loopt, zijn wèl welkom. (Dat zijn er overigens niet veel).

Naast Huberta en Arno werken ook andere vrijwilligers in en aan de herberg. We werven daarvoor niet aktief. Vrijwilligers komen vaak via andere vrijwilligers of omdat ze zelf als pelgrim in de herberg hebben overnacht.

Luister verder > De drijfveren van...  ons :-) (interview NCRV radio, Schepper&Co, 16 jan 2011)

juridische vorm
Na lang dubben hebben we halverwege 2008 gekozen voor de vorm van een (Franse) “entreprise individuelle”. Zo op het oog slaat het natuurlijk nergens op: “L’Esprit du Chemin” is geen “entreprise” en beslist ook niet “individueel”. Maar we hebben ons ervan laten overtuigen dat deze vorm praktisch gezien het meest verstandig is. Vooral omdat wij het huis (40, rue de la Citadelle) weliswaar ter beschikking hebben gesteld om daarvan een herberg te maken, maar het blijft ons privé-bezit. De investeringen in de herberg worden gedekt door de inkomsten. De resterende gelden worden gereserveerd voor: groot onderhoud van het huis (zoals -op termijn- het vervangen van het dak), eventuele calamiteiten (zoals een claim van een gast die dan toch weer net niet door de verzekering gedekt blijkt) en nieuwe projecten voor “de weg”, zoals de nieuwe verhalensite START Camino. Bovendien: voor onze gasten hanteren we nog steeds dezelfde prijzen als in het begin, in 2003. (zie hieronder).

pm: in 2010 hebben we in Nederland een Stichting Vrienden van L’Esprit du Chemin opgericht. Zodra deze wat meer vorm heeft gekregen, volgt er hier meer informatie.

op een kruispunt
De herberg ligt op een kruispunt van wegen. Vlak vóór Saint-Jean-Pied-de-Port (in het Baskisch: Donibane Garazi) komen drie van de vier oude pelgrimswegen door Frankrijk bij elkaar. Het stadje zelf is voor de meeste pelgrims het startpunt van hun tocht of van een nieuwe etappe. Het is goed bereikbaar en het ligt aan de voet van de Pyreneeën. Omdat de camino bovendien nog steeds bekender wordt, is het stadje een drukke halteplaats.

dienstverlening en prijzen
> overzicht van gîtes in Saint-Jean: geeft een indruk van hoe de diensten en prijzen van onze herberg zich verhouden tot die van andere.

herbergiers
In, bijvoorbeeld, 2009 ontvingen we ruim 2.800 gasten, die samen goed waren voor bijna 3.100 overnachtingen. Dat betekent dat de herberg gemiddeld elke dag voor 98% bezet was. 92% van de gasten schoof aan voor het diner, 94% nam een ontbijt, en 45% bestelde een lunchpakket. Alleen al deze aantallen maken duidelijk dat het stevig aanpoten is voor de herbergiers.

Maar er is méér … Saint-Jean-Pied-de-Port is bij uitstek ook een internationale halteplaats, veel meer dan welke plaats ook aan de Franse “chemins de Saint-Jacques”. Hoewel er veel gasten zijn die meerdere talen spreken, kunnen veel anderen dat niet.
Veel gasten komen van ver aangereisd. Te voet of per fiets, maar vaak ook per vliegtuig, bus en/of trein. Dat is op zich al vermoeiend, maar soms komt er nog een “jetlag” bij.

Veel mensen zijn wat gespannen door de tocht die vóór hen ligt. Ook omdat die begint met de oversteek van de Pyreneeën. Zelfs mensen die al lang te voet of per fiets onderweg zijn, zien daar nog tegenop. Niet in het minst door de spannende verhalen die de ronde doen.
Al deze factoren doen een beroep op de flexibiliteit en de veerkracht van de herbergiers. En dan zijn we nog “vergeten” dat er nogal wat gasten zijn die graag om bijzondere aandacht vragen …

Soms wordt het dan even teveel. Als er dan ook nog een gast is die zich niet bepaald “dankbaar” lijkt te tonen … Of als je zelfs al van verre denkt te kunnen zien dat iemand geen “echte” pelgrim is … Dan vraag je je af waarom je het eigenlijk doet. Voor “niks” nog wel.
Iedereen heeft daarop zijn of haar eigen antwoord. Voor ons en veel andere herbergiers heeft dat te maken met “dienstbaar” willen zijn aan anderen, zoals we zelf echte gastvrijheid mochten ervaren tijdens onze eigen tocht. En dan mogen we bijvoorbeeld ook nog, al doende en steeds weer, leren dat je er met je oordelen over anderen en hun “echtheid” vrij snel naast kunt zitten … Als het al onze taak zou zijn om daarover een oordeel te vellen …

De herbergiers verdelen de taken en de vrije tijd in onderling overleg, kijkend naar wat gedaan moet worden, elkaars vaardigheden en de zin. Belangrijke clusters van vaste taken zijn: het verzorgen van het ontbijt en de lunchpakketten, het ontvangen en uitgeleide doen van de grote verscheidenheid aan gasten, het koken van de maaltijden voor een pas op het laatst bekend aantal deelnemers, en het schoonmaken en (af)wassen. En natuurlijk zijn er altijd wel klusjes te doen in en rond huis.

Af en toe is het gewoon nodig om er even tussenuit te kunnen. We spreken ook dat dus onderling af. Je kunt trouwens extra genieten van de mooie omgeving als je je heen- en terugreis niet te krap plant. Verschillende mensen hebben al dagen aan vastgeknoopt aan hun verblijf. Wij helpen je graag met tips, kaarten, e.d..

huisregels
In de herberg zijn weinig regels. We zijn (bijna) allemaal volwassen mensen, nietwaar? De regels die er wèl zijn hebben vooral betrekking op het dagritme. De herberg is immers betrekkelijk klein en daarom is het zaak te meer dat de tijdelijke bewoners rekening met elkaar houden. Vandaar dat er begin- en eindtijden zijn voor de nachtrust, die wat met de seizoenen en soms met het weer meebewegen. Verder is er een vaste tijd voor het gezamenlijke avondmaal. De weinige regels gelden voor gasten èn voor herbergiers. De ervaring leert dat dat in het begin soms wennen is, maar later –als de vermoeidheid toeslaat- toch ook voordelen blijkt te hebben.

Roncesvalles
In hetzelfde jaar dat “L’Esprit du Chemin” is geopend, heeft het Nederlands Genootschap van Sint Jacob het beheer op zich genomen van de bekende “albergue” van Roncesvalles, net aan de andere kant van de berg. We weten elkaar over en weer goed te vinden als dat nodig is.

tot slot
De ervaringen hebben uitgewezen dat enthousiasme alleen niet voldoende is om als herbergier volwaardig te kunnen meedraaien. Wij hebben daaruit zelf de les getrokken dat het nodig is om vooraf meer duidelijkheid te geven over wat er zoal bij komt kijken (nadat het geleidelijk voor onszelf duidelijker werd). Een hulpmiddel daarbij is dit profiel.

Andersom zullen we aan nieuwe kandidaten vragen om vooraf goed voor zichzelf op een rijtje te zetten wat zij willen “halen” en wat zij willen “brengen”.

Wat het “brengen” betreft nog het volgende. Hou er rekening mee, dat wij een internationale herberg zijn. Frans en Engels zijn de belangrijkste voertalen, dan Duits, dan Nederlands, dan Spaans. Het is dus echt een “plus”  als je meerdere talen spreekt.

Vervolgens zullen we in goed overleg bekijken of dat over en weer past. Zo ja, dan zijn er natuurlijk nog praktische zaken als de planning. Daarbij gaan we er vanuit dat maximaal twee andere herbergiers twee weken meewerken. Veel korter is niet wenselijk, tenzij iemand bijvoorbeeld al eerder heeft meegedraaid. Dan hoeft er weinig te worden ingewerkt. Over eventuele langere perioden maken we aparte afspraken.