een dag in een pelgrimsherberg

(door Klaas Mors)

In augustus 2004 hebben Trees en Klaas Mors gedurende twee weken als vrijwilliger gewerkt in de pelgrimsherberg "L'Esprit du Chemin" van Huberta Wiertsema en Arno Cuppen in Saint-Jean-Pied-de-Port. Klaas heeft daar in mei 2004 twee dagen gelogeerd aan het einde van zijn wandeltocht vanuit Le Puy-en-Velay. Hierna een impressie van een onvergetelijke ervaring.  
(Die heeft er o.m. toe geleid dat Klaas en Trees ook in 2005 en in 2006 herbergier zijn geweest, Klaas in 2007 alleen herbergier was, en beiden terugkwamen in 2008).

Bonjour, gute Morgen, buenos dias, good morning. Ik zoek om zes uur ‘s morgens mijn weg naar de keuken.Onderweg naar beneden de pelgrims die zich al zo stil mogelijk reisvaardig maken een goedemorgen toewensend. Voorzichtig stap ik over de wijd en zijd verspreide uitrustingsstukken heen. In de keuken is Arno ook juist gearriveerd en samen zetten we koffie en thee en completeren de ontbijttafel. Dan is het mijn gang naar de bakker voor het verse stokbrood. Eerst de straat af naar beneden en vervolgens de klim omhoog. Straks lopen ook de vele pelgrims deze route richting Roncevalles, nu loop ik alleen in de nog stille straat en geniet van het moment.

De geur van vers stokbrood en verse koffie verwelkomt de gasten als zij om half zeven aanschuiven aan de ontbijttafel. De welvoorziene dis levert veel bewonderende uitroepen en verleidt menigeen tot het maken van een foto. De toepassing van chocoladehagel op brood plaatst vele buitenlanders voor raadsels. Ondertussen staan we de sandwiches te maken die voor veel lopers het krachtvoer vormen om vandaag de Pyreneeën over te steken. De verleidelijke geur van gebakken eieren met ham completeert die van het stokbrood en de koffie.

Hartelijk is vervolgens het afscheid. Vooral Brazilianen nemen afscheid alsof je al jarenlang hun boezemvriend was. Nog een laatste foto en daar gaan ze op weg. Vol goede moed beginnen ze aan een klim van zo’n 1250 meter over een afstand van ruim 26 kilometer.

Dan is er tijd voor ons eigen ontbijt, gevolgd door de dagelijkse schoonmaak, het doen van de (af)was en het aanvullen van de voorraden. Met vier personen is deze routineklus gelukkig snel geklaard en rond half elf is het tijd voor de koffie en het werkoverleg. Er moeten inkopen worden gedaan, Huberta en/of Arno gaan verder met klussen en wij ontvangen gasten en noteren de telefonische reserveringen. Af en toe ‘krijgen we een vrije dag’ en maken een tocht in de omgeving. Op een mooie woensdag ben ik zelf nog de Pyreneeën overgestoken. De terugtocht verliep al liftend. Heb ik dit traject er alvast opzitten als ik volgend jaar vanaf dit punt naar Santiago ga lopen! Alhoewel, als het weer goed is doe ik het nogmaals lopend. Zeker met mooi weer is de oversteek onvergetelijk.

Een deel van de gasten is lopend of fietsend (en soms zelfs te paard) al vanuit hun thuisland of vanuit een andere startplaats onderweg, maar zeker in de vakantieperiode komen er ook grote aantallen rechtstreeks vanaf het station. Sommigen hebben vooraf telefonisch gereserveerd (in Frankrijk aanbevolen, in Spanje niet mogelijk), anderen komen op de bonnefooi of via verwijzing van het tegenover de herberg liggende officiële pelgrimsbureau. Helaas hebben we ‘maar’ 18 plaatsen en dus zijn we in de vakantieperiode vrijwel dagelijks ‘complet’. Voortdurend wisselend van taal en zonodig met gebruikmaking van handen en voeten ontvangen we de gasten en maken we ze wegwijs in de herberg. Nadat een verkennend rondje door St.Jean-Pied-de-Port is gemaakt wordt de route van morgen bestudeerd. Onder het genot van een kopje thee of iets alcoholisch beantwoorden we vragen en geven tips. Daarbij komt onze ervaring (fietsen vanuit Nederland naar Santiago en het reeds gelopen hebben van het traject Le Puy-en-Velay tot Logroño) goed van pas. Al pratend over de Weg krijg je zelf zin om verder te gaan. Volgend jaar is het voor mij weer zover. Dan loop ik het Spaanse traject van hier naar Santiago.

In de keuken is het inmiddels druk geworden. Het menu is bekend en ook het aantal eters. Het worden weer vier gangen: Salade, soep, hoofdgerecht (meestal vegetarisch) en een toetje. Natuurlijk wordt er royaal wijn bij geserveerd. Vandaag is dit Spaanse wijn en komt uit Irache, de gratis wijnfontein bij Estella (alleen voor pelgrims!). Nauwgezet wordt deze tip door velen in het routeboekje bijgeschreven. Om half acht is het zover. Met een aperitief worden de eters naar beneden gelokt en als het weer het toestaat (meestal is dit wel het geval) schuift men buiten aan, aan de lange schragentafel. Het is vrijwel altijd een uiterst gemixt gezelschap, zowel qua nationaliteit, sekse als leeftijd. De gesprekken zijn zeer geanimeerd en daar waar talenkennis tekortschiet, helpen handen en voeten of is er altijd wel iemand die kan ‘ondertitelen’. De maaltijd wordt besloten met een kruidenthee, een ‘nachtrustmix’. Ondertussen zijn wij druk bezig met het doen van de afwas, aangezien de vuile vaat van zoveel eters niet in de vaatwasser past.

Om tien uur worden de rugzakken die als ‘uithangbord’ buiten voor de deur staan binnengehaald en gaat de deur op slot. Om half elf is het verplicht stil, om iedereen de kans op een goede nachtrust te geven. Helaas wordt de rust in augustus soms wreed verstoord omdat het de plaatselijke feestweek is en er tot de ochtendschemer in de verte ritmisch op trommels wordt geslagen. Als je je daar boos over maakt slaap je slecht, als je luistert naar het ritme val je zo in slaap.

Nadat de keuken is opgeruimd wordt de ontbijttafel voor de volgende ochtend klaargemaakt en neemt de vaste staf buiten op de bank, fluisterend om de slapers niet wakker te maken, soms nog een slaapmutsje. Moe maar uiterst voldaan wordt de dag doorgenomen en genieten we van alle ervaringen. Dan gaan ook wij zachtjes naar zolder waar onze bedden op ons wachten. Morgen is er weer een dag.