LOPEND VUUR

Het begin & de start

• Het Begin
  Hoe Lopend Vuur begonnen is. Hoe komt een plan tot stand? Waar is het eigenlijk begonnen? 

• De Start 
  Van herbergier tot herbergier. Op 11 november begon mijn pelgrimstocht door Nederland vanuit Vessem waar wij dat weekend ons 'Dankjewelkom-feest' van 'L'Esprit du ChemiN' hebben gevierd; de jaarlijkse  bijeenkomst voor de herbergiers van het afgelopen èn het komende seizoen. Ik had me geen betere start kunnen bedenken om vanuit dit gezellige en warme pelgrimstreffen te vertrekken. 
  Eerst die middag aan de wandel met Arno en dan die avond met broeder Fons bij de open haard.  

Het begin

"Zelfs de langste reis begint met de eerste stap". 

Wanneer is iets begonnen? 

Bij het op pad gaan? Bij het pakken van mijn rugzak? Bij het schrijven van de aankondiging van Lopend Vuur? Bij het schuchter vertellen van mijn loopplannen aan mijn vriendin Nelie, sept. 2007? Bij de droom dat ik zwierf door Nederland, onderweg in een stadje informeerde of men mensen kende die naar Saintiago hadden gelopen? Bij wat jaloerse kriebels om zelf te gaan lopen, niet alleen door die meer dan 10.000 pelgrims, die in onze herberg te gast waren, maar vooral door de vele herbergiers die dit jaar gingen lopen? Of was het al in 2006? Toen ik in maart een aantal dagen te voet trok van Amsterdam naar Noordwijk.

Ach, misschien is dat wel de magie. Dat het begin onbekend is. Er wordt iets diep in mij wordt geboren, het verlangen groeit, wil geleefd worden. De oorsprong..., misschien was het er altijd al wel. Diep verscholen lag het te wachten tot het moment daar is. Het moment van de schepping. Om het licht te zien en te gaan schijnen. 

De start

Vessem

11 november 2007

Wandelen met Arno Cuppen, al jaren mijn vriend.

Camino: gelopen in 1999 via Vézelay, Le Puy-en-Velay en de Col du Somport naar Finisterra; 2002 Ruta de la Plata; daarna Ruta del Norte van Irun tot Santander.  

"Ik hoorde in 1978 op een kamp van de Internationale Bouworde  van een jongen die daar ook was dat zijn ouders van Nederland naar Santiago waren gelopen. Ik had er nog nooit van gehoord. Vanaf dat moment bleef het mij boeien. Ik studeerde in die tijd geschiedenis. 
In 1999 kon ik een sabbatical nemen. Het waren de nadagen van Arbeidsvoorziening. Acht maanden vrij. Ik ben die periode zowel in Kenia en Tanzania, als in Peru en Bolivia geweest, maar die drie maanden op de camino door West-Europa; dat vind ik in allerlei opzichten toch nog steeds het meest indrukwekkendst."

"Ik had bewust gekozen voor de publieke zaak. Dat was mijn grote ideaal, werken voor de gemeenschap. Tot ik steeds meer op de plekken kwam te werken waar hèt gebeurde: het beleid, de beslissingen... . En toen ik zag hoe hèt daar werkte: hoe met veel gemak zoveel geld over de balk gesmeten werd. Toen was het voor mij duidelijk: ik moest kiezen, ik kon hier niet meer willens en wetens aan meedoen, en heb mijn ontslag genomen. Daarna ben ik weer gaan lopen. Tijdens de Ruta de la Plata kreeg ik het idee om een centrum te beginnen voor ontmoeting, natuur en cultuur. 
De camino als een prachtig samenbindend element: ontmoeting, eenvoud, kwaliteit, historie, cultuur, bezinning.... Zo kreeg de camino een belangrijke rol in mijn leven. Ik werk nu 5 jaar als full time-vrijwilliger voor herberg. Het is een rijk leven." 

"Mijn nieuwe bestemming? De afgelopen jaren ben ik erg druk geweest met de oprichting van 'L´Esprit du ChemiN'. Er zitten nog allerlei aspecten in die verder ontwikkeld kunnen worden. Maar het grote bouw=werk zit erop. Eigenlijk zoek ik voor de winterseizoenen een nieuwe bestemming. Dit jaar ga ik voor drie maanden naar Uganda om vrienden te helpen. Die werken met straatkinderen. Ik kijk er naar uit! Of hier mijn volgende bestemming ligt? We zien wel. Elke stap heeft immers een volgende stap in petto."

Ontmoeting met broeder Fons, de herbergier van de pelgrimshoeve Kafarnaüm.

Camino: gelopen vanuit Nederland in 1987, daarna nog zes keer, soms alleen het Spaanse stuk. Begon in 1988 met de oprichting van een Pelgrimshoeve in Vessem. 

"In 1985 begonnen wij in Astorga en later ook in Hospital del Orbigo met een huis voor kinderen. Daar liepen en sliepen ook pelgrims, onderweg naar Santiago. Wij hadden er nog nooit van gehoord. Ik ben er toen met een medebroeder gaan kijken. Het leek me mooi! In 1987 ben ik zelf uit Nederland vertrokken". 

"In 2005 liep ik de camino met een vriend, die gescheiden was. Ik was nog bij hun huwelijk geweest. We hebben heel veel gepraat en meegemaakt met elkaar, tot tranen toe. We komen in Santiago aan en daar vragen ze naar de reden van je tocht. "Het gaat ze niks aan waarom we die tocht maken", zei mijn vriend en hij kreeg het diploma. Bij ons vertrek uit Santiago leg ik mijn compostelana, en mijn vriend zijn diploma, op het bed van onze kamer. Ze zijn van generlei betekenis, de tocht zèlf heeft zoveel waarde. Dat is niet te zeggen. Zo zijn we weggegaan."

"En nu in Vessem, dat is toch machtig mooi. Dat is toch geweldig! Al die pelgrims die we hier mogen ontvangen. En de Jacobushoeve, met 150 vrijwilligers. Ik hoor het me nog zeggen tegen de provinciaal die vroeg wat ik daar wilde gaan doen: "Koffie drinken", had ik gezegd, "gewoon, koffie drinken!". En dat doen we nog steeds, dat koffie drinken: een plek om te ontmoeten. Als we hier voor elkaar zorgen èn aandacht voor elkaar hebben, dan maken we vanzelf andere keuzes in het leven."