LOPEND VUUR

Op pad: dag 1 - 7
Thema  : aanvaarding

                                                                            laatst bijgewerkt 18 februari 2008

De eerste 7 dagen:

dag 1  
Hij 3000 kilometer met de handbike. Zij 6000 kilometer met de bus. Samen: de camino!

dag 2 
Als een vreemdeling in Nederland, na 40 jaar werken in de Kongo, dan lokt een vrije ruimte... .

dag 3
"Laat maar komen wat komt!", in Finisterre zag ik zelfs de regenboog, ik wist: "Nu is het goed!"

dag 4
Hoe Jacob de muziek terug kreeg en Ida op haar weg omhoog stenen meenam voor Cruz del Ferro

dag 5
"Zorgen voor de aarde....", we hebben er over nagedacht maar we wisten: we zitten op het juiste spoor!

dag 6
"Ik ben 20 jaar geleden begonnen met lopen, in 2008 hoop ik in Santiago aan te komen". En over een zegen in de regen.  

dag 7
Na 24 jaar internationaal bestuurswerk ging hij op een zoektocht naar zijn nieuwe toekomstbestemming. 

Dag 1
12 november 2007

Pelgrimspad in zuide..., nee, noordelijke richting, foutje...; een goede zet voor het zwerfgevoel! Dus terug via de ... Venen, langs de Beerse, door Casteren en via de velden naar Hapert.

Ontmoeting met Jan Mollen (61), 15 jaar geleden door een fout tijdens een hernia-operatie vanaf zijn middel verlamd geraakt.

Camino: 2007 met de handbike naar Santiago, waar hij 4 dagen voor de Vuelta aankwam -tja, wat wil je voor zo'n wielrenner!

"In 2003 fietste ik 1000 km door Nederland. Ik heb toen 3000 euro opgehaald voor het Nationaal Fonds Gehandicapten. Ik haalde de pers, werd soms door de burgemeester ontvangen! Het was prachtig. Maar ja, daarna lokte het, ik wilde meer. Toen ben ik 2 jaar terug met de voorbereiding van de camino begonnen."

"De drang naar vrijheid, naar buiten gaan, andere mensen ontmoeten, voor mezelf. Daar draait het voor mij om bij de camino. Èn genieten van de natuur. Als ik moe was stopten we op een mooi plekje. Herten en konijnen zien. De naam van een vogel willen weten. Ik vind het heerlijk! Niks is mooier dan onderweg te zijn!
En al die dingen die je onderweg meemaakt. Zo kwamen we in de buurt van Compiègne bij pastoor Felix terecht, doodop waren we, geen camping, dan maar wild kamperen bij de kerk. Wij klopten aan. Eerst niemand. Toen die grote neger, die pastoor kwam uit Burkino Fasso. Hij had nog nooit van de camino gehoord. Hij moest nog compleet worden ingewijd in het caminogebeuren. We hebben alles gekregen: water, een stempel, etc. Dat was mooi!"

"Ook met deze tocht wilde ik andere gehandicapten stimuleren om te gaan sporten. Helaas viel de aandacht van de pers tegen. Als ik onderweg een ongeluk had gehad had ik ongetwijfeld de krantenkoppen gehaald: 'Onverantwoordelijke actie van gehandicapte sporter', ... nu bleef het stil. 
Inmddels zijn we bijna klaar met een boek over onze ervaringen, zodat anderen daarmee hun voordeel kunnen doen. Ik heb alles van te voren uitgezocht. Dat was me een klus. Zo heb ik een routeboek voor Marja gemaakt, op basis van de fietsgidsen, compleet met beschrijvingen, kaarten, campings etc. Dat kon zij naast haar leggen tijdens het rijden. Ook heb ik Spaans geleerd en het weerpatroon bijgehouden. We moesten immers op alles voorbereid zijn. Ik hoop dat we anderen warm kunnen krijgen om ook op pad te gaan. Zelf zou ik het leuk vinden om met je mee te fietsen, het lijkt me heerlijk om onderweg ergens zomaar te kunnen blijven slapen, dat zou heel mooi zijn ... net als op de camino, ... andere mensen ontmoeten." ('Als een lopend vuurtje')

Ontmoeting met Marja Jans te Vught, vertrokken op 23 juli, jarig op 25 juli (!)... ivm die Vuelta, "We moesten echt op tijd vertrekken, wij zouden daar de RABO-ploeg ontmoeten."

Camino: 2007 met de bus, begeleider van Jan. Nooit meer dan 10 à 15 kilometer uit zijn buurt. Met de lunch langs de weg, met de tent op de camping, etc. etc. Jan kon zonder haar de tocht niet doen. Toch maakte zij er ook voor zichzelf een eigen camino van!

"Toen Jan begon over zijn tocht, had ik direct het gevoel dat het prachtig zou zijn als hij dit zou kunnen doen. Maar 6 weken, dat is iets waar je goed over na moet denken. We hebben alles heel goed doorgesproken. Dat is belangrijk. Dat je met elkaar overal over praat. Naast alle praktische zaken dan! Ook met Mies."

"Mijn eigen rugzakje zat eigenlijk behoorlijk vol toen wij aan die tocht begonnen. Enerzijds was dat zwaar, anderzijds was het goed om even afstand te nemen, en op mijzelf te zijn. Ik had nog nooit met een bus gereden. En overdag ben je natuurlijk veel op jezelf aangewezen. Het is een heel bijzondere tocht geworden. We hebben het er nog elke dag over. De tocht geeft kracht. Heeft me sterker gemaakt. Ik kan de zaken die in mijn rugzak zaten beter relativeren. Ik ben van deze tocht volwassen geworden!" 

Klik hier als je lezen over hoe Marja erop terug kijkt, of bezoek www.handbike.nl

Dag 2
13 november 2007

Ontmoeting met Hans Derkx. Hij liep in 2006 vanuit Vught naar Santiago. 

Na 40 jaar werken in de Kongo kwam hij in 2004 terug naar Nederland. "Mijn werk was daar gedaan. De mooiste periode was het opbouwen van een regio samen met de mensen. Er was daar niets, zij voelden zich niets. Zij hadden ons gevraagd, zij wilden zich ontwikkelen, iets betekenen. Tijdens de burgeroorlog wilden zij niet dat wij weggingen. Het was een verschrikkelijke tijd. Na die periode hield ik op aanraden van onze provinciaal een retraite in 2001, dat heeft diepe indruk op mij gemaakt. Ik wist dat het gedaan was. Ik ben gaan afbouwen, heb nog een soort afscheidstocht gehouden. Ik ben bij iedereen langs geweest om afscheid te nemen." 

"Tijdens een retraite in 1987 in Lourdes werd ik gevraagd te praten met een jonge priester die er helemaal door zat. Die bleek naar Santiago te lopen. Toen werd het gelegd. 
Eenmaal hier bleef ik maar vertellen over de Kongo. Het was zoeken naar een zinvolle invulling. En toen begon het weer te kriebelen. Ik kwam ineens allerlei mensen tegen die de tocht gelopen hadden. Toen wist ik het zeker."

"Ik vertrok op Paaszondag vanuit klooster Sparrendaal met een speciale mis. De tweede dag was hier in Tilburg, weer kreeg ik de peglrimszegen. En de derde dag in Vessem wederom! Drie keer gezegend op pad!"

"Het was een prachtige tocht. Vooral die contacten met andere mensen, pelgrims, de gesprekken, de openhartigheid. Pelgrimeren is ook kwetsbaar durven zijn. Durven vreemdeling te zijn in deze wereld. Je toevertrouwen aan de Voorzienigheid. In elk geval zaken 'uit handen geven', laten afhangen van wat er komt en wie je tegenkomt... De zaak niet meer 'onder controle' hebben. Je gaat op weg naar het einde (finisterra) om opnieuw te beginnen. "

"Mijn zus had een stukje melagiet, een steen uit de Kongo, meegegeven. Die heb ik steeds bij me gehad om in Cruz del Ferro achter te laten om symbolisch deze poriode af te sluiten. Dat is aardig gelukt."

"Is ons leven niet een continue trektocht, zoektocht, ontdekkingstocht: we trekken er op uit, zoeken en soms ontdekken we iets van wie we zijn en begrijpen iets meer van de zin van ons bestaan. En zo gaat iedereen zijn weg, zijn levensweg. Het is en blijft een fascinerende tocht, zolang je je oren en ogen maar vooral je hart blijft OPEN houden. Ik wens jullie allen een heel fijne reis nog!"   

Dag 3
14 november 2007

Er loopt al een tijdje een vrouw voor me met een MP3 op en een mooie hond. De hond is nieuwsgierig, zij loopt stevig door": 'Kom op'. Bij het stoplicht wachten we allebei. "Kom je terug uit Santiago?". Zo begint mijn ontmoeting met Annemarie. Zij liep in 2001 de camino vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port.

"Ik zat in een moeilijke periode van mijn leven. lk zat ook al een tijdje in de ziektewet, etc. Ik hoorde het via een vriend. Mijn drie kinderen konden naar mijn ex-man, hun vader. Ik kon zelf gaan lopen. Ik vond het heerlijk. Ik had geen idee waar ik aan begon. Ik had natuurlijk veel te veel mee, makeup en van die onzin en spullen omdat ik nog een tijdje bij een vriend in Galicië zou blijven. De man bij de post kwam al met een doos voordat ik had kunnen zeggen: 'Naar Santiago'."

"Ik vond het heerlijk. De sfeer. Ik ben er echt van opgeknapt. Je kunt niet alles in de hand houden, laat maar komen hoe het komt. Dat geeft een heel goed gevoel." 

"Laatst op een sollicitatiegesprek werd me gevraagd wat een ervaring was waar ik trots op was en ik zei direct: de camino!"

 "Toen ik in Santiago was had ik zoiets van 'Nee!': dit was het niet. Ik ging toen naar Finisterre, ik ontmoette trouwens op dit stuk de eerste Nederlander die ook onderweg was. En toen ik bij zee was, bij het eind van de wereld, dat was prachtig. Toen was er de regenboog in de zee. Toen wist ik: 'Het is goed zo!'."

"Tegen het einde van de middag, kou, hagel, grote grijze wolken, met daarachter vandaan de ondergaande zon èn precies op die scheiding zag ik een klein stukje regenboog. Het voelde als een gehieme verbintenis." 

Dag 4
27 november 2007

Arnhem - Heelsum - Wageningen

Kent u een man die hier nog niet zo lang geleden in de straat is komen wonen. Hij loopt met stokken? Tja, het huisnummer vergeten. Gelukkig is hij al goed bekend. Al snel tref ik, naast een uitbundige begroeting van de honden, een bourgondische man, zijn vrouw Johanna-Wil, Ida uit Wageningen en een vrolijk gedekte tafel. Ernst Jacob Snel trekt meteen de fles wijn open: dit wordt ontmoeten. 

Hij vertok in 2005 uit Amsterdam naar Santiago. Het was de bedoeling om het in één keer te lopen. Uiteindelijk heeft hij het in 4 etappes gedaan. Maar met al die tegenslagen liep hij gaandeweg zijn 'nieuwe leven' tegemoet. ('Als een lopend vuurtje')

"Ik had het altijd geweten. Lopen. Wandelen. Ik had het steeds gezegd toen ik gek werd, een depressie en psychose, lopen. Het kon toen niet. Ze hebben mij flink onderhanden genomen. Maar uiteindelijk liet de psychiater mij gaan. De huisarts heeft me aan de insuline geholpen; hij vertrouwt het óók. Ik ben vertrokken met Moos. Op weg naar mijn naamgenoot. Ik was somber, in mezelf gekeerd, ik voelde me overal tot last zijn. De camino dat was geweldig. Het heeft mij tot een ander mens gemaakt. Dat ik nu niet kan lopen, wegens een operatie, zit me dwars. Ik moet geduld hebben nu, dat is moeiljk, want ik mis het heel erg."

"Ik liep dus met Moos. Maar toen na zes weken een vriendin van ons, die een weekje was mee gelopen, weer naar huis was, kreeg Moos heimwee. Hij at slecht, het werd steeds erger en toen hij op de 66e dag chagerijnig werd en begon te hinken en ik niet aan hem mocht komen besloot ik hem naar huis te brengen. Dat was de eerste onderbreking... tja, ik had er nog geen idee van dat het hier niet bij zou blijven."

"Ik werkte vroeger als kerkkoordirigent. Veertig jaar God loven tegen beter weten in. Maar ik kon geen geluid meer verdragen. Ik werd er gek van. Als er onderweg muziek of geluid was dan móest ik weg. Toen in in Zuid-Frankrijk in een convent sliep werd ik ontvangen door soeur Marie-Renée. Na de maaltijd begin zij honderduit te vertellen over haar jeugd in Bayonne. Hoe zij met een vriendinnetje op de brug stond en stukjes brood naar de vissen gooide en welke liedjes ze daarbij zongen. En dan begint ze Baskische liedjes te zingen met een klein broos stemmetje. We mogen elkaar wel. 'Heeft u de kapel al gezien?' Er zijn er drie en in de grote zingt ze het Salve Regina en na enkele regels zing ik met haar mee, eerst zacht, maar dan voel ik mijn stem. Een klein mirakel: na jaren zing ik weer en ik geniet ervan. We kijken elkaar met glazige ogen aan: Marie-Renée, ik mag je niet vergeten. Is dit toeval, wijsheid, intuïtie??
Wonderbaarlijk. En later in Santiago vind ik het heerlijk, het meezingen van de ingestudeerde antifonen tijdens de psalmen. Ik merk dat veel mensen die onzeker zijn met mij meezingen en steeds vaster worden in hun stem. Zo is deze pelgrimstocht voor mij een geleidelijke terugkeer naar de muziek geworden." 

Dag 5
28 november 2007

Wageningen-Kerk-Avezaath-Tiel

Ontmoeting met Ida Blok startte gisteren bij Jacob. Bijzonder want we kenden elkaar geen van drie en toch voelde het direct vertrouwd. Met Ida wandelde ik door naar Wageningen waar zij hoog op het hoekje van één van de hoogste torenflats woont. Het was een mooie wandeling door bossen en langs de dijk, de avond viel, onze gesprekken liepen mooi door. 

Ida liep de camino in 1994 vanuit huis. Na oefentochten in de Ardennen, Bretagne en in de Grand Canyon gaat zij alleen, te voet, tentje mee, vanuit huis, op stap. Maar het bleef niet bij deze ene tocht. Vanaf 1998 begint zij opnieuw, nu elk jaar een stuk. Op 3 mei 2001 viert zij haar 65e verjaardag in Santiago samen met haar zus uit Texas. Een gedenkwaardig moment. 

"Ik genoot op vakantie in het gebied van Saintogne met veel bewondering voor de Romaanse kerkjes. Dat heeft mij op het spoor gezet van de pelgrimstocht. Ik heb zelfs op het strand een Jacobsschelp gevonden. Die heb ik meegenomen zonder toen nog te weten dat hij zo dierbaar zou worden." 

"Het boek van Henk Annink gaf de doorslag. In 1991 zeiden Hans en Kootje Houdijk, die de tocht gelopen hadden, al: "Niet te lang wachten hoor!".

 "Iedereen heeft zijn last te dragen. Ik heb moeite met stijgen. Dat vind ik echt zwaar. Van elke bergketen die ik onderweg overging heb ik een steentje meegenomen. Vier steentjes bij elkaar. Dat lijden, dat heb ik bij Cruz del Ferro neergelegd."

"Op de Meseta at en dronk ik weinig. Ik kreeg last van mijn maag. Wellicht van de pillen die ik al jaren elke dag moest slikken voor mijn rugklachten. Ik ben er toen mee gestopt, met die pillen. En wat...., die rugklachten zijn verdwenen. Ik neem nu nog maar 'n halve pil per jaar!"

"Ik ben actief in de interkerkelijke pelgrimsgroep in Wageningen. We zijn met plusminus 45 mensen en lopen elke maand een tocht. Afwisselend met een viering, overdenking, meditatie of een stilte wandeling. Elke twee jaar gaan we een aantal dagen naar een pelgrimsoord. Zo zijn we zijn in Chevetogne en Iona geweest. Dat zijn bijzondere ontmoetingen." (Als een lopend vuurtje)
____________________________________________________

Na een wandeling door het rivierenlandschap bel ik rond half vier vanaf een kruispunt in Tiel juist na industrieterrein naar Jan en Erna Brilleman. Hartelijk welkom, Jan is nog zijn werk maar komt eraan, loop zus en zo... . Ik weet dat ik op weg ben naar een landgoed, ik had al iets op Google gevonden, maar tegen mijn verwachting in loop ik dwars door zo'n  niuewbouwwijk die overal zou kunnen liggen. Zal dit kloppen. In de verte komt een man met twee hondjes me tegemoet... het blijkt Jan te zijn. "Hartelijk welkom, je bent er bijna!" Wij steken onder een soort rotonde door en staan ineens, jawel in een totaal andere wereld... grote bomen, een laantje, riviertje, wilgen, groen en een landhuis met bijgebouwen. Wat een metamorfose! Ik ben op Landgoed Tetinghsweert. 

In 1999 liepen Jan en Erna samen met twee vrienden - tevens hun collega's - naar Santiago. 

"Het was begonnen met het Pieterpad, dat deden we ook met z'n vieren. Tsja... en dan kan je verder... daar had ik het over op mijn werk... doorlopen naar Santiago. We namen vier maanden vrij. Heel bijzonder."

"Ik ben er elke dag mee bezig. Echt waar. Ik maak deel uit van verschillende forums en volg veel op het internet. Moet je kijken". We lopen naar zijn boekenkast, één rij met camino- boeken, twee rijen met mappen... ; indrukwekkend.

Wat bezielt hem? "Niet dat ik een gelovig mens ben, maar alle waarden uit onze cultuur komen voort uit deze 'christelijke' traditie. Rentmeesterschap. Goed voor de aarde zijn. Èn daar loop je dan in de voetsporen. Dat is prachtig. En dan al die ontmoetingen. Jan spreidt amicaal zijn armen wijd uit en glimt van oor tot oor. 

Heeft de camino jullie iets nieuws gebracht? "Tja, wij hebben wel nagedacht over de dingen waar we mee bezig zijn. Doen we de goede dingen? En we kwamen tot de conclusie dat we niet anders zouden willen. Goed voor de aarde zijn. We zijn hier tijdelijk en hebben de zorg dat we de omgeving gezond achter laten. Dat we met zorg bezig zijn met de aarde." Dit maakt natuurlijk nieuwsgierig. Wat doen ze voor werk?  

Jan en Erna zijn de mede-oprichters van Odin, bekend van de biologische groetenpakketten. Kort vertellen ze een prachtig verhaal over de ontwikkelingen van dit bedrijf. Wat begon met een conflict door de aankoop van een grotere auto om BD-groente mee te vervoeren in de regio Bergen (NH), is uitgegroeid tot een grote gezonde organisatie voor biologische landbouw. Ik ben onder de indruk hoe destijds drie families vanuit overtuiging de hele zaak in gang hebben gezet. Weinig geld, opgroeiende kinderen en een ideaal ... plus risico's nemen èn hard werken. Heel bijzonder vind ik het verhaal dat er elke maand een chique dame een envelop met geld kwam brengen. Daar konden ze uit nemen wat nodig was. Een bijzondere 'tante Agaath'. Op dit moment werken er .... mensen in het bedrijf. Het bedrijf is met opzet geen privé-onderneming. "Zo blijft het doorlopen in de toekomst. En dat is belangrijk. De aarde beter achterlaten, dat is rentmeesterschap."

Ze leven goed en eenvoudig. Ze wonen op een landgoed van 6 hectare met 55 mensen in een woonvereniging. "We zijn destijds met 10 gezinnen, collega's dus, naar hier verhuisd. (Voor de distributie wilden ze naar een centralere plek in het land. Dat werd Geldermalsen). Toen vonden we dit landgoed. We doen alles zelf. Opknappen. Verbouwen. Het afvalwater wordt door een rietveld gepompd en komt met 'bronwaterkwaliteit' er weer uit." We lopen door een prachtige klein paadje langs de Linge, allemaal eigen terrein. Ik ben meer dan overtuigd. Jan en Erna maken hun ideeën helemaal waar. Ook geïnspireerd? Zie (Als een lopend vuurtje).

Dag 6
29 november 2007

Tiel - Zaltbommel

Josien van Iersel is misschien wel de kampioen. Zij begon in 1988 al aan haar camino. Steeds doet ze een stuk. Alleen, met een vriend, een kennis, soms met een groep. "Ik ben er steeds mee bezig. Het loopt door mijn leven heen." 

"Ik kom in Santiago aan met degene die ik trouw". Dat zei ze toen zij in 2004 in onze herberg was. En wat was het een prachtig weerzien toen zij het jaar daarop met Hans op de stoep stond. Stralend van oor tot oor, Hans nog wat schuchter en afwachtend toen. Ik zie haar nog met hem vertrekken, grote tranen van ontroering in haar ogen..., nu op naar Santiago! 
Maar dit 'sprookje' heeft een andere wending genomen. "Met mijn partner Hans heb ik het laatste stuk gelopen van Saint Jean Pied de Port naar Burgos. Daar moesten we stoppen. Ik had blessures. Voor Hans was dat erg moeilijk. Hij wilde door. Misschien was er al wat. Hij is ziek geworden en is vorig jaar december overleden. Als pelgrim. Het heeft zoveel voor hem betekent. Hij had een rozenkrans gekocht, terwijl hij toch Nederlands Hervormd is. Het hing steeds bij zijn bed. Die ga ik nu naar Santiago brengen. Hans heeft me geleerd om mezelf te verbinden, met mezelf, met anderen. Dat is enorm."

"Wil je nog een bijzondere ontmoeting?", vraagt Josien nadat we van haar huis, via haar werk - stempel in mijn paspoort - naar de Waaldijk zijn gelopen. "Natuurlijk". "Dan moet je in Neerrijnen langs gaan bij Jozef van de Berg." Zij vertelt over Jozef die daar woont, haar bezoekjes met Hans in zijn kleine hutje, het welkom. Ik voel me weer een klein verlegen meisje worden, voel lichte opwinding. Jozef van de Berg. Jaren geleden zat ik bij hem in het theater in Gouda. Ademloos te kijken naar zijn spel. Van een wandelstok en een prul toverde hij de prachtigste karakters. Diepe ontroering: de verbeelding aan de macht. Jaren later heeft Jozef een enorme radicale keuze gemaakt. Zijn gezin, poppen en theater heeft hij achter zich gelaten. Toegewijd aan de Heer leeft als een kluizenaar in een klein hutje in een tuin, in Neerrijnen dus. Nooit geweten waar het was... en vandaag dus op mijn route. Natuurlijk prachtig om bij hem langs te gaan. Maar de voorbedachte rade maakt mij onrustig. Ik heb deze zomer nog op de iPod liggen luisteren .... bezoekt Jozef op kerstavond. Wordt het geen poppetjes kijken... , wat zoek ik bij hem, wat wil ik ermee. Ik heb er last van, zo onderweg. Tot ik ineens weet. Ik wil hem een zegne vragen over mijn pelgrimstocht. Dat klopt als een bus en ik loop verder zonder er meer aan te denken. 
En wat een dag. Op de dijk, met fikse tegenwind en nog geen drie kilometer na Tiel begint het toch te regenen zonder op te houden! Eerst zachtjes maar dat zou niet lang meer duren. Enrome slagregens. Ik stap moedig door. De elenemten. Het is echt mooi en zker als je echt door bent, dan heeft het wat. Zo alleen op die dijk, het groen, ik geniet ondaknt het afzien... of dankzij? Nog eens over nadenken. 
In Neerrijnen kom ik rond een uur of vier. Ik loop de dijk af, wil  door het dorpsstraatje richting 'tuin bij landhuis'. Ik loop de dijktrap af, kom langs een grote haag en hoor ineens een stem:"Kopje thee, wandelaar?". Als een flits knalt het door me heen als ik nu ja zeg dan geen Jozef... maar gelijk zeg ik: "Ja, de wandelaar wil graag een kopje thee!" Ik ben koud en nat en het is toch geweldig dat er zomaar door een heg je zoiets wordt aangeboden! Nu is nu! En voor ik het weet zit ik heerlijk, natte spullen een beetje uit ... ik ben door en door nat, in de warme en knusse huiskamer van Peter en Hilda. Het werd een geweldige ontmoeting bij veel warme kopjes thee. Foto's van Zwitserland. Verhalen over stoppen met werken. Ook hier de  herkenning op het pelgrim-zijn. Leven in eenvoud, gelukkig zijn met kleine dingen, je (soms) een vreemdeling voelen. Echt, je hoeft niet naar Santiago om een pelgrim te zijn! Heel hartelijk. Een gezellige drie kwartier met veel verhaal over en weer. Bij het vertrek geef ik hen het gedicht van Rumi. Ik maak nog even een foto van die lieve twee. En toen op de drempel, kreeg ik -heel gewoon, en bijzonder tegelijk- van Peter een zegen op mijn hoofd. Prachtig. Ik had er niets over gezegd. 
En Jozef bleek die dag niet thuis...., of toch?  

Dag 7
2 december   2007

Maastricht - Maastricht

"Het was een spirituele reis. Een zoektocht naar mijn nieuwe bestemming. Het is een tocht in vier stadia (zie Lopend Vuur boek); van dood gaan tot nieuw leven krijgen. Dat heb ik zo diep beleefd. De ontmoetingen onderweg. Het steeds weer vertellen. Wie ben je en waarom? Armelle en Renate kwam ik steeds weer tegen. Dat geeft verdieping. Je komt steeds dichter bij je kern."

"Op de mesata stond op een plek eten en drinken, en 'n mandje met spreuken. Prachtig, ik hou daarvan. Ik was er met Renate. Ik trok een briefje: 'Ook distels worden zacht'.....en dat wilde ik helemaal niet! Ik wilde het weggooien, maar ja, Renate was erbij. Dat kon niet. Ik moest er aan gaan staan. Heel lastig maar het heeft mee veel gebracht."

"Bijzonder moment was dat ik dit bloemetje vond. Het betekent heel veel voor mij. De vijf blaadjes, de vijf wereld godsdiensten, rond dat witte, de kern. Dat is een prachtig symbool. Dat is voor mij ook belangrijk, die dialoog, die ontmoeting, rond de kern. Eerst zag ik er duizenden en daarna nooit meer. Tot ik vlak voor Santiago was. Toen vond ik er één. Dat was zo'n bevestiging voor mij. Voor de goede keus; nu in de volgende fase van mijn leven, ga ik mijn hart volgen, ik ga me vol-ledig uit leven!"

"Ik ga binnenkort naar Wah, Ghana. Voor twee, drie jaar. Ik ga, vanuit een nieuwe spirituele levenshouding, daar leven met bijna niets. In eenvoud. Tussen de studenten. Om bij de universiteit een centrum op te zetten voor ontmoeting en dialoog tussen christenen en moslims. Beide groepen zijn daar even groot, vreemd en gelijkwaardig. Ik kijk er naar uit, naar het avontuur, het onbekende, vormgeven aan een nieuwe spiritualiteit."

Wil je Albert zijn caminoverslag lezen, meer weten over het werk van de broeders van Maastricht of hoe het verder loopt met Albert. Klik hier. (Huub, nog controleren of het klopt!!).